Categorie archief: Algemeen

Geheugen en vergeten

Op donderdag 11 oktober 2018 kwam Zafanja Hartog bij de Seniorenclub Haarlem een lezing houden  met als titel “Geheugen en Vergeten”, over de werking van ons geheugen met daarbij tips om belangrijke zaken beter te onthouden.

Wat is het geheugen?
Het geheugen is het vermogen van een mens of dier om informatie te onthouden. Het omvat drie belangrijke aspecten, namelijk de opslag, het vasthouden of bewaren en het terugzoeken van informatie. Dat gebeurt in de hersenen.
Onze hersenen liggen goed opgeborgen in onze schedel. Gemiddeld wegen ze ongeveer 1,3 kilo. Bij alles wat we doen zijn ze betrokken.
De hersenen bestaan uit verschillende gebieden, waarvan hieronder de voornaamste besproken worden; de grote hersenen, de kleine hersenen en de hersenstam.

 

a. De grote hersenen
In de grote hersenen worden via de zenuwen binnenkomende signalen verwerkt. Het is het regelcentrum voor o.a. emoties, geheugen, en planning.

b. Kleine hersenen
De kleine hersenen plannen en coördineren bewegingen. Ze zorgen ervoor dat je snel en nauwkeurig bewegingen kunt maken. Ook helpen de kleine hersenen mee om je balans te houden.

c. Hersenstam
In de hersenstam worden zaken als lichaamstemperatuur, hartslag, ademhaling en bloeddruk geregeld.

Soorten geheugen
Ons geheugen kunnen we in twee soorten onderverdelen, namelijk het declaratieve en het impliciete geheugen.

Het declaratieve geheugen.
Het declaratieve geheugen bestaat ook uit twee delen, namelijk:

  •  het episodische of autobiografisch geheugen met onder andere persoonlijke gebeurtenissen;
  • het semantische geheugen met betekenissen en feiten zoals de woordenschat, de naam van de koningin, kunnen klokkijken (kennis van de wereld en kennis van de taal).

Het impliciete of niet-declaratieve geheugen
omvat kennis waarvan we ons niet bewust zijn. Dit hebben we nodig om beter te presteren op bepaalde taken die we geoefend hebben (zoals fietsen of tennissen).

Hoe komt de informatie binnen
Alle informatie komt tot ons via onze zintuigen; dat noemt men sensorische informatie.
Deze informatie wordt enkele seconden vastgehouden in het sensorisch geheugen. Belangrijke prikkels worden minuten lang in het kortetermijngeheugen opgeslagen. Door herhaling komt het in het langetermijngeheugen, waar het jaren lang kan blijven.

Informatieoverdracht
Onze zenuwcellen (neuronen) vormen de bouwstenen van de hersenen. Deze zijn in staat informatie over te brengen naar andere zenuwcellen, spiercellen en kliercellen.
Een zenuwcel heeft een cellichaam en een aantal lange dunne uitlopers, o.a. de axonen (die vanaf de zenuwcel lopen) en dendrieten (die naar de zenuwcel toe lopen). De contactpunten tussen twee zenuwcellen, heten synapsen. Hier vindt de informatieoverdracht plaats.

Vergeetachtigheid en dementie
Iedereen is in zekere mate vergeetachtig. Dat is normaal.
30% van mensen onder de 30 jaar heeft hiermee te maken. Spanning, drukte en gebrek aan interesse zijn vaak de oorzaak. Voor de mensen van 50 jaar en ouder geldt een percentage van 50%.
Maar bij mensen met hersenziekten gaat het cognitief geheugen achteruit door neurodegeneratie (afname van zenuwcelstructuren of –functies en het afsterven van zenuwcellen). 70% van alle dementiepatiënten lijdt aan Alzheimer (het geheugen als slachtoffer).Bij mensen met de ziekte van Parkinson is de motoriek verstoord.

Mogelijke oorzaken van vergeten

  1. Vergeten door verwaarlozing (het pad gaat verloren);
  2. spanning, drukte en psychische of emotionele problemen;
  3. lichamelijke oorzaken zoals koorts;
  4. onzekerheid over eigen geheugen (= angst voor dementie);
  5. wat niet gebruikt wordt, vergaat.

Geheugendagboek
Als je wilt weten hoe het staat met je geheugen, kun je overwegen een “geheugendagboek” te gaan bijhouden. Hierin noteer je van dag tot dag wat je vergeten bent en ook waarom dat gebeurde. Als voorbeeld: maandag sleutel vergeten, dinsdag boek vergeten. Na dit een tijd consequent bijgehouden te hebben, kun je daaraan bepaalde conclusies verbinden. Meestal zal het meevallen met het geheugenverlies (het was niet veel of steeds hetzelfde). Vaak is er sprake van onvoldoende aandacht of gebrek aan tijd. Geheugenangst puur kan ook zorgen voor blokkades van het geheugen.

Top-5 geheugenproblemen

  1. Namen vergeten (gebrek aan flexibiliteit in de hersenen);
  2. niet op woorden kunnen komen (stress, frustratie);
  3. spullen kwijt zijn (door gebrek aan aandacht);
  4. gesprekken niet goed onthouden;
  5. dingen vergeten die je je had voorgenomen om te doen; oplossing óf teruglopen naar waar je vandaan kwam (contextoplossing) óf blijven zitten tot het je weer te binnen schiet.

 

Hoe houd je je hersenen gezond?
Door voldoende beweging, voeding, slaap en training kun je je hersens gezond houden. De Hersenstichting heeft hierover een aantal folders samengesteld, die je gratis kunt bestellen.
Maakt u zich zorgen over het functioneren van uzelf of uw naaste(n), dan kunt u met de Hersenstichting contact opnemen.

De missie van de Hersenstichting.
“Eén op de vier mensen in Nederland heeft een hersenaandoening. Hersenaandoeningen vormen een enorme belasting: voor patiënten, hun omgeving en de maatschappij. Ruim 27% van de totale zorgkosten wordt besteed aan mensen met hersenaandoeningen.
Voor de meeste hersenaandoeningen bestaan nog geen behandelingen die de aandoening vertragen of stoppen. Mensen met een aandoening moeten dus leren omgaan met de zichtbare en onzichtbare gevolgen ervan. In de omgeving is er vaak onvoldoende kennis van en begrip voor deze gevolgen. Hierdoor is het voor mensen met een hersenaandoening vaak onmogelijk om volwaardig te participeren in de maatschappij. Het lijden voor hen is dan ook groot.
Het is de droom van de Hersenstichting om het lijden veroorzaakt door hersenaandoeningen te voorkómen, te verminderen en te stoppen. Zodat mensen langer leven met meer kwaliteit.”

Voor uitgebreide informatie: www.hersenstichting.nl.

Verslag: Annemarie Broek

Met dank aan Wikipedia voor aanvullende informatie.

 

Dagje Uitgeest

Uitgeest is een heel apart dorp. Aan de ene kant nog een echt dorp waar de tijd stilgestaan heeft. Letterlijk aan de andere kant een uitgebreide nieuwbouwwijk met standaardhuizen. Gescheiden door een stuk provinciale weg dat door vele compromissen tot stand gekomen is en via het station de wijk in voert. En even verderop zit je dan zomaar langs het water van het Uitgeestermeer.

Onze zakelijke bestemming voerde ons naar de oude dorpskern. Waar de tijd heeft stilgestaan: kroeg tegenover kerk maar wel overal eenrichtingsverkeer en in de hoofdstraat enkele snacktentjes. Je voelt je helemaal in een andere wereld, vooral als je daarna koers zet naar een paviljoen aan het Uitgeestermeer.

De tocht naar onze lunchbestemming voerde deels via een ventweg langs de A9 richting Alkmaar en op de parkeerplaats werd ik overvallen door het autoroutegevoel. Aan de kant van de weg neerstrijken, op zo’n parkieng (zeggen de Fransen) waar het altijd overvol zit met etende en vooral drinkende Fransen en een per definitie stinkend openbaar toilet.

Maar dit was Uitgeest en het stonk hier niet.

Ons paviljoen was er een van het type “de slagroom is op en de kroketten zijn nog niet gebracht” maar wel met een enorme speelweide en uitzicht op het meer.

Boeien?

We keken recht op iets wat aanvankelijk een setje boeien leek om het einde van het veilige zwemwater te markeren. Maar het bleken simpele zeilbootjes, waarmee de jeugd de edele zeilsport onder de knie probeerde te krijgen. Ineens was ons stukje meer vol van die zeilbootjes. Elk kon een eigen route proberen af te leggen, die afgezet was met boeien in de kleur van het scheepje.

De zeilschool

In de verte zagen we de jachthaven van Uitgeest liggen met (waarschijnlijk iets frivolere) horeca en grote zeiljachten. Het leek er druk. En dáár zagen we de Dorregeestermolen!

Dorregeestermolen

De landelijkheid werd ons bijna teveel. Met een gevoel van spijt omdat we afscheid moesten nemen van deze oase maar opgelucht omdat we de benzinedampen weer tegemoet konden gaan, koersten we naar ons derde doel: de supermarkt. Langs die malle slingerroute, onder het Uitgeester station door en dan weer een stuk terug slingeren.

Met een tas vol merendeels noodzakelijke boodschappen koersten we terug naar het verre Haarlem. Net op tijd thuis voor ons middagslaapje.

Luistervinken

Mensen observeren … daar heb je geen speciale vaardigheden voor nodig… alleen een beetje tijd en een redelijk gevulde portemonnee. Zo zaten we vorige week in een wegrestaurant langs de A9 een heerlijke kop erwtensoep op te slurpen. Zoals altijd een druk bezette tent waar je je ogen uit kijkt naar de kauwende medemens. De man recht tegenover mij trok mijn aandacht. Had hij zijn bovengebit uitgedaan, had hij geen boventanden of leek hij gewoon op een breedbekkikker? Hij sprak tegen zijn metgezel, een wat jongere man. We konden het gesprek moeiteloos volgen. De derde in het gezelschap was een dame, die al die tijd bewegingloos bleef zitten. Verstond ze het verhaal niet? Of had ze het al te vaak gehoord?

De breedbekman vervolgde zijn verhaal. Niet boeiend. Tot hij over zijn werk begon. “Moet je nagaan wat een zooitje het daar is. Man, man, man. Ze kunnen ook niks meer goed doen tegenwoordig. Kom ik maandag op mijn werk en wat denk je?” Het gebrek aan antwoord vatte hij op als een teken dat er serieus naar hem geluisterd werd. “Ik had 120 witte VW Caddies besteld, je weet wel zo’n minivrachtautootje. Voor Justitie.” Hij wees daarbij vaag naar een bestelautootje op het parkeerterrein. Zou dat een Caddie zijn?

“Ik had al een seintje gekregen dat ze aangekomen waren. Nou, ik loop richting het Spaarne en wat denk je? Zie ik daar langs het water 120 Caddies staan. Allemaal rood. Rood, zeg ik je”. Zelfs bij die heftige uitspraak bleef zijn bovenlip redelijk onzichtbaar. Zijn eventuele boventanden ook.

Wij waren inmiddels zo geboeid door die monoloog dat we onze koffie steenkoud lieten worden. Ik wist zeker dat mijn rechteroor helemaal rood was en zich helemaal vanzelf richting gesprek had gedraaid. De man vervolgde. Een moeilijk verhaal over het overspuiten van de 120 Caddies want er zou altijd een streep rood zichtbaar blijven onder de nieuwe Justitieverf.

“Maar ik ben bezig met ander werk. Ik ben een besteldienst aan het opzetten”. De andere man knikte goedkeurend; de vrouw bleef als versteend. Toen man twee de rekening ging voldoen, waarom had ik dat al verwacht, stond Breedbek op, hees zijn broek over zijn omvangrijke buik, haalde zijn rechterarm over zijn besnotte neus en stapte naar buiten. Richting rode bestelauto.

Honderdnegentien rode caddies

“Honderdnegentien Caddies”, fluisterde ik toen het trio buiten gehoorsafstand was. “Allemaal rood. Aan het Spaarne”. Een mooier gespreksthema konden wij niet bedenken. Het beheerst onze gesprekken tot op de dag van vandaag.

Ambachtenmarkt in Overveen

Op 9 oktober van dit jaar was in Overveen de inmiddels traditie geworden Ambachtenmarkt georganiseerd. Hieronder enkele fotografische impressies.

img_0003
Voor wie niet weet waar Overveen precies te vinden is
img_4232
Eerst maar een heerlijk drankje

img_4242

Mijn favoriet: de spinster

img_4245
Prachtige natuurtinten handgesponnen wol
img_4244
Ook in spetterende kleuren

 

 

img_0007
Oogstrelende werkstukken bij de Haakbrigade
img_0025
Met Zak en As speelde West-Europese volksmuziek op traditionele instrumenten: doedelzak, draailier, trekharmonica, vedel en schalmei. De muziek past uitstekend bij deze oude ambachten.
img_0035
Een indrukwekkende verzameling porseleinen en bakelieten electra-onderdelen

 

img_4250
De touwslager aan het werk
img_0103
Zijn installatie
img_4251
Zijn meesterproef

 

 

 

 

 

 

 

 

img_4224
Applaus voor de Zandvoorter bomschuitbouwers
img_4260
De Mallemolen was bij deze gelegenheid gratis te gebruiken voor de jeugd

 

img_4234
Na afloop zochten we een heerlijk flesje rum uit en de keus was moeilijk!

Een goed gevuld glas …

Rienksz-boekwinkel-400x333Eens, lang geleden, waren we uitgenodigd voor een happy hour in een speciale boekwinkel. Beloofd waren: 40% korting op de aankoop van boeken, een goed glas wijn, een heerlijke snack en een gesprek-op-niveau met medeklanten.
We wilden niet al te gretig overkomen, dus meldden we ons pas rond halfzes ter plaatse.
Het was niet druk in de winkel.
Achter in de zaak stond een rustieke tafel met wijnglazen en een schaaltje snacks waaraan twee duidelijk cultureel georiënteerde dames een gesprek op niveau voerden.
wijnglazen2Niemand kwam ons begroeten met de vraag of we wellicht een glaasje wijn en een hapje wilden. Dus eerst maar eens op zoek naar de boeken die ik graag wilde aanschaffen.
Het werd een nogal grote stapel. Maar de beloofde korting maakte veel goed. En voor je hobby moet je toch wat overhebben, nietwaar?
Aan de kassa de teleurstelling: de korting gold alleen voor niet-vertaalde boeken. Dus de meeste boeken zette ik teleurgesteld terug in de kasten.
Inmiddels hadden wij ons door deze actie blootgegeven als happy-hour gasten. Met een pijnlijke trek om de mond bood de eigenares ons daarom een glaasje wijn aan. We mochten ook aan de hoogculturele tafel plaatsvinden.

Hoera!
Hoera? Hoezo?

De schrale wijn werd mondjesmaat ingeschonken in een Picardie formaat borrelglas (9 cc) dat niet eens tot de rand gevuld was…
schaaltjepinda'sIn de snackjesschaal troffen wij alleen de restanten van wat luxere notensoorten; onze culturele voorgangsters hadden het lekkers er uit gepikt en voor de anderen slechts kale pinda’s overgelaten. Ongezouten. Dat spreekt vanzelf!
Even wachtten wij tot de eigenares bij ons zou aanschuiven voor een Goed Gesprek, maar dat bleek een illusie. Ook was er geen kans op een tweede rondje wijn of nootjes.

Jammer van de gekochte en betaalde boeken. Maar we kwamen niet meer bij van het lachen achter een heerlijk en goed gevuld glas wijn bij een naburig restaurant.

De boekwinkel is inmiddels opgeheven…

Het Lady Compton theaterorgel, bespeeld door Eddie Ruhier

 

Het concert

Met de camera op de handen gericht ziet het publiek zien hoe het orgel bespeeld wordt
Met de camera op de handen gericht ziet het publiek zien hoe het orgel bespeeld wordt

Op zaterdag 7 mei 2016 gaf de Engelse organist Eddie Ruhier een concert op theaterorgel Lady Compton in het Draaiorgelmuseum te Haarlem. Ruim twee uur lang konden de aanwezigen genieten van het veelzijdige repertoire van Eddie, van licht klassiek tot regelrechte rock-‘n-roll. Wat kan zo’n orgel swingen!

Klik hier voor een kort videofragment

 

 

 

 

EddieRuhierOver Eddie Ruhier

Eddie Ruhier werd in 1950 geboren in Horncastle, een marktstadje in het noorden van Engeland. Zijn ouders hadden een piano, waar Eddie al snel op kon spelen en die hij als jongetje met behulp van punaises wist om te toveren in een honky-tonk piano.

Hij was toen al enorm muzikaal en kon erg goed zijn gehoor muziek spelen. Dat brak hem later op; omdat hij geen noten kon lezen, kon hij geen eindexamen doen aan de muziekschool, hoe goed zijn spel ook verder was.

Toch slaagde hij erin van de muziek zijn beroep te maken. Hij kreeg van zijn vader een Clavioline (een voorloper van de synthesizer, bekend van onder andere Telstar van The Tornados en Runaway van Del Shannon), later gevolgd door een klein Kimball orgel.

Bij toeval maakte hij kennis met een echt Hammondorgel waar hij na een moeizame start geheel verslingerd aan raakte. Na verloop van tijd kreeg hij een aanstelling als stadsorganist in Birmingham.

Inmiddels heeft hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Daarover zegt hij: “Ik heb een lange, heel fijne carrière achter de rug: ik speelde in ijspistes, verzorgde zomerconcerten, ik reisde de hele wereld over als organist op cruiseschepen, ik gaf overal ter wereld concerten – maar nu is het tijd om uit te rusten. Ik kan nooit stoppen met muziek maken, maar van nu af aan speel ik alleen voor mijn eigen plezier”.

Over het orgel Lady ComptonLady Compton

Het instrument dat Eddie Ruhier bij deze gelegenheid bespeelde werd in 1935 door de Londense fabriek John Compton gebouwd als theaterorgel voor een bioscoop in Rochester (Kent). Ook in talloze bioscopen kon je zo’n gigantisch instrument vinden, bij voorbeeld in de Haarlemse Cinema Palace aan de Grote Houtstraat.

Na een werkzaam leven als kerkorgel, onder andere in het plaatsje Orpington (Zuid-Engeland), en theaterorgel in de Stadsgehoorzaal van Middelburg, mocht zij met pensioen in het Haarlemse Draaiorgelmuseum, waar zij liefdevol gerestaureerd is en aangepast aan bespeling in deze ruimte.

Over het draaiorgelmuseum

Na een lange voorbereidingstijd werd in 1969 het Draaiorgelmuseum geopend in een oude fabriekshal aan de Werfstraat te Haarlem. Eind jaren ’90 werd het museum met sluiting bedreigd en was de waardevolle collectie instrumenten gedoemd om in opslag te verdwijnen. Na felle protesten van museumbezoekers en draaiorgelliefhebbers en na heel veel inspanning van de vrijwilligers werd er in 2004 een nieuwe locatie geopend aan de Kuppersweg.

De huidige collectie bestaat uit een groot aantal historische instrumenten (de oudste komt uit 1900). Deze instrumenten werden bij voorbeeld gebruikt op de kermis, in danszalen of cafés en als straatorgel.

Bijna wekelijks kunt u in het museum een of meer draaiorgels komen beluisteren. Op zaterdag worden er af en toe concerten georganiseerd, waarbij ook gedanst mag worden.

Elk jaar organiseert het museum op Tweede Pinksterdag een manifestatie met de naam “Haarlem Draait Door”, waarbij een aantal orgels spelend te zien en te horen zal zijn. Een impressie van dit evenement vindt u hier.

Op http://www.draaiorgelmuseum.org/het-museum/ kunt u meer informatie vinden.Het museum is te vinden aan de Kuppersweg 3 in de Waarderpolder te Haarlem.

De lieveheersbeestjescode

9Toen het Brouwerskolkje nog een gewone pleisterplaats was midden in een Overveens park, kwamen wij er vaak. Zo ook op een uiterst zonnige zomerdag in het jaar 1998 toen Acda en De Munnik een hit scoorden met het onvergetelijke en weemoedige ‘Niet of Nooit Geweest’. Wij, dat zijn in dit geval Conny, mijn liefste vriendin van 33 jaar en ikzelve, bijna 50 jaar. Conny was een ontroerend knappe vrouw, gezegend met vele talenten (vooral humor) maar helaas geboren met een gemene botziekte waardoor ze niet groter was dan 1. 20 m. Waar ik het bijna aflegde door de steilte naar het terras toe, fietste zij vrolijk verder. Helemaal niet buiten adem bovendien.

Ondanks de drukke zaterdag vonden wij nog een vrij tafeltje aan het einde van het terras.

Hee, dat was leuk! Er stond een papieren lieveheersbeestje op de tafel. Die hadden we de vorige keer zeker over het hoofd gezien.

Nee, deze snackjes waren toen nog niet uitgevonden
Nee, deze snackjes waren toen nog niet uitgevonden

Algauw kwam de bediening rond ons op gang. Wat de dames wensten te drinken. Een roseetje, zo dachten wij, zou vast wel smaken. Intussen hadden wij de grootste lol met het bespieden en beroddelen van de overige terrasgasten. Dat ging er niet zachtzinnig aan toe!

Heel regelmatig werden ons ook ongevraagd snackjes voorgezet, die we met graagte verslonden. Dat was nog eens gezellig! Ook de roseetjes bleven ongevraagd op ons af komen.

Op een gegeven moment, we waren zeker te veel opgevallen tussen de keurige Overveners, kwam iemand ons vragen “wat zijn jullie eigenlijk van het bruidspaar?” Tja, toen vielen de lachebekjes een beetje stil …

Hoezo, bruidspaar?

“Ja, jullie zitten toch aan een tafeltje met een lieveheersbeestje?”images01

Dat bleek de geheime code te zijn voor het bedienend personeel. De lieveheersbeestjes scheidden de gratis en overvloedig (de normale gang van zaken in die tijd) te bedienen bruiloftsgasten van het gewone volk. Dit was goed voor meer hilariteit, tja, er waren al wat roseetjes ingeslikt, maar toen we weer bijkwamen van het lachen, kreeg de schaamte de overhand. Hoe red je je hier nu uit?

Mijn vriendin was dus gezegend met een engelachtig gezichtje waarmee ze zelfs de ruigste motorgast wist te ontwapenen. Nadat we wat overlegd hadden, ging zij op zoek naar het bruidspaar om onze ongewenste aanwezigheid te verklaren. Ze bood aan om het door ons genuttigde alsnog gewoon te betalen. Maar daar kon geen sprake van zijn! Met NOG een glas wijn, een snackje in de hand en haar stralende glimlach kwam ze mij verslag uitbrengen.

Het was de laatste keer dat zij en ik samen een avontuur beleefden.

Haar gezondheid ging steeds verder achteruit. Steeds meer moest zij rekening houden met de grillen van haar getormenteerde lijf. Haar wereld werd alsmaar kleiner tot een longembolie een einde maakte aan haar leven. Ze werd maar 43 jaar oud.

Ik denk nog vaak aan haar; aan haar moed van toen heb ik vaak een voorbeeld genomen.

Zomerstorm 2015

Zomerstorm over Haarlem

Volgens de media zou er op 25 juli een heftige zomerstorm in onze contreien gaan woeden. Ongelovig geworden door de vele loze alarmen besloot ik daar geen aandacht aan te besteden. Rustig ging ik aan het werk tot rond drie uur het voorspelde noodweer losbrak boven Haarlem. Berichten over gesneuvelde bomen in de stad druppelden binnen op Twitter. Toen ik even naar buiten keek, zag ik dat een aantal buren zich aan de overkant had verzameld. Hun aandacht was gevestigd op ons portiek. Héé, had ik in de voortuin zo’n grote plant gezet?
En … moest het licht NU AL aan?

Toch maar even poolshoogte nemen. Verdraaid! De uitgang van onze portiek bleek versperd door een grote hoeveelheid groene takken. Na enige acrobatiek konden wij de straat bereiken. Eén van de bomen in onze laan was met wortel en al uit de grond gerukt en had daardoor ons raam verduisterd. Vreemd dat wij daar dus niets van gemerkt hadden, hoewel we op het kantoor aan het werk waren. Bij nadere inspectie bleek dat er in onze kleine straat maar liefst vier bomen geveld waren, allemaal acacia’s overigens. Twee ervan lagen dwars over de weg, zodat het autoverkeer danig beperkt werd.

Nu werd het tijd om gezellig over de oorzaak van deze kaalslag te gaan speculeren met de straatbewoners. De bomen hadden misschien te weinig ruimte, er lagen overal tegels en er ging te vaak zwaar vrachtverkeer overheen. Verkeerd gesnoeid was ook een mening. Op de site “Natuur in Haarlem” vonden we de volgende verklaring. “Hoog grondwater zorgt dat wortels aan het oppervlak blijven en geen grip krijgen in de grond. De straten zijn leeg, niets breekt de wind, alleen de boom. Die dan weer breekt door de wind. De straten veranderen in windtunnels, een boom krijgt hierdoor de windvlaag vol erop.” Wij vonden dat een sympathieke en begrijpelijke verklaring.

Foto: Ruud van Vessem
Foto: Ruud van Vessem

De storm bracht ook een stuk verbroedering mee. Een straatgenoot kwam spontaan alle takken afzagen die de entree van de gebouwen verhinderde. Vele bewoners kwamen ook naar buiten om de neergehaalde bomen en de mogelijke schade te fotograferen. Zo spreek je nog eens iemand!

de schade opnemen; foto Elco Westervaarder

Rond 23.15 werden wij, voor zover nog niet in diepe slaap, verrast door het optreden van de  vrijwillige brandweer uit Spaarndam die de twee dwars over de weg liggende stammen uit de weg ruimde zodat de straat weer voor het verkeer toegankelijk was. Hoe lang het gaat duren voordat alle sporen van dit natuurgeweld zijn verwijderd, weten we op dit moment nog niet.

Over herbeplanting durven we slechts heel voorzichtig te fantaseren …

Felisenumreünie

Het schoolgebouw
Het schoolgebouw

De tel zijn we kwijt, maar gisteren was er weer eens een reünie georganiseerd voor de oud-leerlingen van gymnasium Felisenum te Velsen.
We werden verwelkomd met een glas (vroegtijdig ingeschonken) bubbels? waarna eenieder zich spoedde naar het lokaal waar oude klasgenoten te vinden waren.
Helaas ben ik van een jaargang die met slechts mijzelve en mijn oude schoolvriendin zeer ondervertegenwoordigd was.

oude bekenden
oude bekenden

Maar de sfeer was prima, mede dank zij de heerlijke dranken die voor ons klaarstonden.
We zijn inmiddels op de leeftijd gekomen dat we niet echt meer leraren kunnen verwachten, maar good old Kees Groenhart was toch aanwezig, samen met zijn vrouw Hannie die bij de organisatie was betrokken. Ik herinner mij nog zijn allereerste les, stoer was dat!

Kees Groenhart
Kees Groenhart
Hannie Groenhart- Dammers als mede-organisator
Hannie Groenhart-
Dammers als mede-organisator

Er waren ook wat activiteiten georganiseerd op de eerste verdieping, maar daar zijn we niet eens aan toe gekomen.
Klein minpuntje: de karige hoeveelheid snackjes die wij konden veroveren.
Of we over zoveel jaar weer naar een reünie gaan? Dat ligt nog in de schoot der toekomst verborgen. Wel gaan we ons uiterste best doen wat meer klasgenoten bij elkaar te krijgen.

Waar waren jullie nou?
Waar waren jullie nou?

Vergeten en gerecycled/Lost and Found

IMG_0485Per jaar worden er in de trein ruim 88.000 voorwerpen vergeten. Bijna de helft ervan wordt alsnog door de eigenaar opgehaald. Blijft over een aantal van ruim 44.000 zaken die als wees achterblijven. Veel ervan verdwijnt in afvalverwerkers, maar sinds enige tijd heeft een aantal ontwerpers zich gestort op het herbestemmen en ombouwen van deze voorwerpen. Dit mondde uit in de oprichting van het Recycle Atelier, dat in 2013 op Amsterdam Centraal drie dagen lang een eigen winkel had.

Het succes was groot en daarom besloten de organisatoren dit jaar het land in te gaan met het Atelier. Twee compleet heringerichte oude Belgische postrijtuigen waren in dit kader vandaag te bezoeken in het station van Haarlem.

Een bezoek is meer dan de moeite waard. U wordt gastvrij ontvangen door een vriendelijke dame, die in het kort de bedoeling uitlegt en daarbij een folder uitreikt.

De vriendelijke receptie
De vriendelijke receptie

Er is werkelijk van alles te zien. Veel aandacht ging uit naar het z.g. Rariteitenkabinet. Dikwijls gehoorde verzuchting: “Wie vergeet er nou zijn kunstbeen (met schoen eraan)” – kunstarm rekenen wij in dit kader ook goed. Maar heel leerzaam en leuk was het om te zien wat de ontwerpers allemaal bedacht hadden. Aantekenboeken van restpapier met een omslag van oude dienstregelingsborden in allerlei formaten. Van dezelfde borden werden aantrekkelijke tweepersoonsdienblaadjes en vogelhuisjes vervaardigd . Achtergelaten textiel vormde de basis voor een serie maskers, bekleding van zitbanken voor prachtige tassen en zo kunnen we rustig nog even doorgaan.

IMG_0500
Bibliotheek met beheerder

In een klein atelier was The Free Library gevestigd en aan de hand van uw eigen voorkeur zocht de bibliothecaris van dienst een boek uit, dat u zomaar cadeau kreeg.

Aan de kop van het treinstel was de Recycling Winkel waar alle vervaardigde voorwerpen tegen  alleszins schappelijke prijzen te koop waren. Wij zwichtten voor de notitieblokken en het dien(st)blad.

Er waren nog veel meer dingen te zien en te beleven in deze twee treinstellen. Maar het zou leuk zijn als u ook nog wat verrassingen zou tegenkomen!

Sleutelbord van vergeten sleutels
Sleutelbord van vergeten sleutels

Bij het verlaten van het treinstel was er voor iedereen een prachtige en praktische gerecyclede koffiebeker als cadeautje. Een sympathieke afsluiting!

Rest mij nog het volgende te vermelden.

  • De opbrengst van de verkochte artikelen gaat in zijn geheel naar Natuurmonumenten
  • NS zet hoog in op een duurzame wereld, ook met bijvoorbeeld OV-fiets en Greenwheels
  • Toepassing overal waar mogelijk van de warmte/koude opslagtechniek
  • Gescheiden verwerken van afgedankte en vergeten materialen blijft een belangrijk aandachtspunt voor NS.

Op 12 december tussen 09.30 en 16.00 uur nog te zien in het station van Den Bosch. Op 13 december op dezelfde tijden op het station in Maastricht.

Voor meer informatie: www.ns.nl/duurzaam

N.B. Vindt u, dat u ten onrechte op deze pagina wordt afgebeeld, wilt u dan contact met ons opnemen. Dan verwijderen wij de foto.

 

Verslag en foto’s Annemarie Broek