Tuinieren … c’est mourir un peu

Half juli 2015.

Voor het eerst sinds ik hier woon, heb ik me op het tuinieren gestort.

De rugvriendelijke hoge kweekbak heeft daar zeker toe bijgedragen. Hierin zette ik al rabarber, slasoorten en bloemkool. Vrijwel alles lukte, en wat is er lekkerder dan een zelf vertroeteld bloemkooltje? Of een salade, opgevrolijkt met bloemetjes van het bosviooltje en de Oost-Indische kers? De smaak van de lavasplant vind ik ronduit sensationeel.

IMG_2546

Maar de viooltjes zijn een beetje aan het verdwijnen en de Oost-Indische kers bloeit ook niet meer zo weelderig.

IMG_2547

Het stemt me weemoedig dat deze vriendjes hun leventje nu al voltooid hebben.

2 reacties op “Tuinieren … c’est mourir un peu

  1. Het geeft me ook altijd dat trieste gevoel, daarom plant ik alleen planten en bloemen die overwinteren…Zolang er ook maar 1 bloempje in staat maak ik de bakken niet leeg…ik rij trouwens ook met het gras niet af, zolang er madeliefjes, klaprozen of wilde viooltjes in staan…daar rij ik gewoon naast…beetje gek zicht, met hoogten en laagten…
    Zolang er een bloempje moeite doet om voor mij te bloeien, laat ik het groeien…
    Ik hou wel van een tuin met “georganiseerd onkruid”… en kan er trouwens ook écht boos om worden als iemand vol trots zegt dat hij de gazon heeft gekortwiekt, en al de kleur van de wilde bloempjes weg is… c’est le jardin qui chaque fois… mourir un peu…

  2. Inderdaad, onuitstaanbaar! Wij doen ook vaak dode takken tegen het hek aan voor insecten en vogels. Bovenbuurvrouw vindt dat maar niks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *